Bir entelektüelin düşünce zinası

Ne güzel adamlardık biz! Hatırlasana... Bir dal cigarayı beş kişi paylaştığımız olmuştu. Canı sağolsun Nebi'nin hiç sigarası olmazdı, hep bizden otlanırdı. Bahanesi de hazırdı. Babama verilmiş sözüm var oğlum derdi. Sanki bizler babamızın rızasıyla sigara içiyorduk. Ama delikanlı çocuktu. O Maraşçasıyla Türkçe'mizi katletse de, yine de pusulamızdı o bizim. Belkide kötü alışkanlıklarımızın olmayışını ona borçluyuz. İyi çocuklardık biz! Birimizin bacısı, hepimizin bacısıydı. Kimse kimsenin bacısına kötü gözle bakmazdı. Aynı kıza göz koymazdık da... Sevdiğimiz kıza yazdığımız şiirleri birbirimize okurduk. Kızın kapısında nöbet tutulacaksa her beraber tutardık, kar demeden kış demeden. Mutlu vardı; naif sevecen kız gibi çocuktu. Sümer Özgü diye bir sanatçının varlığından onun sayesinde haberdar olmuştum. Burdur'u anlata anlata bitiremezdi. Hiçbir falsosunu görmedik. Belki de sigarayı bile bize ayak uydurmak için içiyordu. Esaslı dostlardık biz! Elimize par...

Sevgili Oğuz, 10 sene sonra nerede ve ne şekilde olacaksın bilmiyorum ama sana bol şans diliyorum arkadaşım. Ve de mutluluklar... Tecrübeden konuşuyorum; Hani Aşık Sümmani demiş ya, insanoğlu gamdan hali değildir diye, sıkıntılar bitmeyecek elbet. Her yaşın hüznünü de sevincini de yaşayıp göreceksin, Allah ömür verirse elbet. İpin ucunu bir yerden hep kaçıracaksın, bir şeylerin hep eksik kalacak. Bu genç haliyle bana nasihat veriyor deme, ömrün boyunca benim izlerimi taşıyacaksın. Yarım kalmış hayallerimi, pişmanlıklarımı, keşkelerimi, dalından kopardığım gonca güllerini... Hatalarımın ceremesini de sen çekeceksin. Bütün yaşadıklarım ağırlığı senin bir geçmişin olarak omuzlarına binecek. Sitem etme bana! İyi şeyler de bıraktım mazine. Yalnız kaldığında tebessümle anımsayacağın şeyler... İlk sevmelerim, ilk öpmelerim, ilk çocuğumu kucağıma aldığım an, ilk kazandığım para, deli dolu geçen gençliğim... Kimseye bunun ispatını yapamam belki ama bir de kocaman merhamet dolu...

Günahkar Bir Eylem Sanırım 2009 yılında yazdığım bir yazı idi. Kendime ait bir dünyam var herkesten sakladığım.

Hayat zor ama yaşamaya değer... Bir bebek doğar Bir tomurcuk açar Bir ışık süzülür karanlığın içinden Bir kapı açılır kalın duvar arasından Bir çığlık kopar sessizliğin derinliğinden Sonra... Bir insan ölür Bir yaprak düşer Bir karanlık çöker Bir kapı kapanır yüzüne Bir sessizlik çöker kalabalık yığınlara Oğuz Ağca / 15.11.2014

Aliye dizinin zihinlere kazınan sahnelerinden biri. Hangi yürek dayanır ciğer paresinin kablolara sarılı yatmasına? Ne ağlamıştım ama ilk izlediğimde koca yaşımla. Evlat hazinedir. Evlat bel büküklüğüdür. Evlat candır.

Bu şarkı; kaybettiği insanın sesini telefon görüşmelerinden aklında tutanlara, yüzünü elinde kalan bir kaç fotoğraftan unutmamaya çalışanlara, her adını duyduğunda hala içi titreyenlere, üzgün değil, sadece kırgın olanlara, aynı gökyüzü altında ayrı sabahlara uyanmanın burukluğuyla yaşayanlara, unutmak için uyuyanlara değilde, acısından uyumayı unutanlara.. Aynada gördüğü yüzü artık tanımakta güçlük çekenlere, kaybettiği benliğini özleyenlere, mutluluğa gitmek için yürüdüğü y ollarda kaybolup geri dönemeyenlere, keşkeleri hayatından atamayan, belkilerle yaşayanlara, içinde sönmek üzere son bir umudu olanlara, birini uzaktan sevmenin bedelini ağır ödeyenlere.. Sevgisine sahip çıkamamışlığın burukluğunu taşıyanlara, Adına şiirler yazılmış tüm kadın ve adamlara, vazgeçenlere, bir daha kimseyi sevemeyecek gibi hissedenlere, karanlıktan korkanlara ama kaçmayanlara, gündüz hiçbir şey olmamış gibi yaşayıp geceleri şiirlere, şarkılara sığınanlara, hayatında bir şeyler hep eksik, hep yarım ol...

Ey talib, ümidin varsa sen de varsın Yaş elli olur, altmış olur Eğer ümidin yoksa Ne yaşam vardır, ne ölüm Deniz mavisi koyuluğunda yalnızsındır Oğuz Ağca / 26 Mart 2012