Bir entelektüelin düşünce zinası

İnstagram’da takip ettiğim bir arkadaş paylaştığı fotoğrafın altına ‘musmutlu günler’ yazmış. Bu musmutlu ifade şekli nasıl içimi ısıttı anlatamam. Hemen altına yorum yaptım: Musmutlu ifadesi beni sokak arası çocukluğuma götürdü. Biz hala sokak arası çocukluğumuzdayız diye cevap verdi. Belki doğruydu belki de mübalağa yapıyordu ama kıskanmadım dersem yalan söylemiş olurum. Böyle durumlarda insan ilk önce kendi hayatını göz önünden geçiriyor ve mutlu olup olmadığını sorguluyor. Ben mutlu muyum acaba? Siz şu an mutlu musunuz? Mutlu olmak için hayattan keyif almak, yaptığınız işi sevmek ve yaşamınızı daha anlamlı sürdürdüğünüzü hissettirecek şeyleri bulmak gerekiyor diye nasihat vermekte bu işin uzmanları. Oturduğumuz yerden mutluluğun gelip bizi bulmasını bekliyoruz maalesef. Peki, biz mutlu olmak için ne kadar çaba harcıyoruz? Mesela şükrediyor muyuz, iyi bir insan olmaya çalışıyor muyuz, iyi şeylerin keyfini çıkartıyor muyuz, bizim mutlu olmamızı sağlayanlara t...

biliyor musun ben hala o eskiden kalma hayallerimin peşindeyim bir umut bir umut ki bana yeni hayaller kurdurmayı sevdiren ne de ihmal ettik on yıllardır hayal kurmayı düşünsene hep öteledik bilinmedik yarınlara ama hiç inancımı yitirmedim o yarın gelecek ve ben ebedi mutluluğa erişecektim hayallerime kavuşacaktım oysa o hayalin peşinde koşarken hayatımda küçük şeyleri kaçırmışım beni zaman zaman mutlu eden küçük şeyleri mutluluk hayatın ayrıntısında gizliymiş geç fark ettim okuduğum bir şiirde, izlediğim bir filmde, dinlediğim bir şarkıda belki de dalından kopardığım bir erik tanesinde öptüğüm ilk kızın dudaklarında biricik kızımı ilk kez kucağıma alışımda ve hatta gizli gizli ağladığımda anladım ki mutluluk nefsi değil ruhu tatmin ederek kazanılırmış aslında hepimizin ki hüzünlü bir gurbet hikayesi hepimiz sılaya yani annemizin o süt kokan göğsüne hasretiz bütün özlemimiz ona dair bir anne şefkati değse yüreğimize her bir yaramız sarılacak her bir derdimiz hallolacak işbu neden dağl...