Bir entelektüelin düşünce zinası

Beni sev veya nefret et. Her iki türlü de beni asla unutamazsın. Sevseydin kalbinde olurdum. Sen nefret etmeyi tercih ettin. Ölene kadar hep aklında kalacağım. Ne yapsan sen beni unutamazsın. Hep bir boşluk duygusu içinde olacak. Sanki içinde derin bir hiçlik var gibi. Beni kah özleyeceksin, Kah benden nefret edeceksin. Kah aniden karşıma çıksa da boynuna sarılsam diyeceksin Kah öldürmek isteyeceksin. Sen beni ölsen de unutamazsın. Tam unutacakmış gibi olursun Bir şarkı çalar, bütün anıların depreşir. Sürekli oturduğum koltuğa dalar gider gözlerin. Dolabında bir parça eşyam geçer eline Sen beni unutamazsın... Boğazın düğümlenir, ağlayamazsın. Bütün bunları çok sevildiğimi düşündüğüm için söylemiyorum. Çok sevdiğimi bildiğim için söylüyorum.

Beğendiğim ve severek okuduğum yazarların yazılarından ara ara notlar alırım. Bunların başında Haşmet Babaoğlu gelir. Bu sabah arşivimi biraz karıştırınca gördüm. Yine onun yazısından şöyle bir not düşmüşüm arşivime: Gençliğimde kan bağına dayalı kardeş sevgisini küçümserdim. Özgür tercihe dayanmayan ve aile kurumunun zorlayıcı diline yaslanan kardeşliği göklere çıkartanları bir menfaat şebekesinin üyeleri olarak gördüğüm de oldu. Doğrusu, bu bakışımı haklı çıkartan pek çok tecrübe yaşadım... Sonra yıllar geçti ve kardeş sevgisindeki derin hikmeti ve ibreti kavradım: Kardeşini sevmek, kaderini sevmekti! 5 Şubat 2012 Aşka benzeyen sevgidir kardeş sevgisi. Kardeş sevgisi derinden seyreden bir sevgidir. Öyle her an dillerde olmasa da her zaman kendini hissettiren yoğun ve tarif edilemez bir sevgidir. Tabakta kalan son kurabiyeyi o yesin diye bırakmaktır kardeş sevgisi. Bazen de tüm ortak suçlarınızda "hayır suçlu o değil benim" diye kendini ortaya atmaktır. İnsanın tüm samimi...