Bir entelektüelin düşünce zinası

Kalem dertlidir yazar, dil sevdalıdır söyler. Başımıza bir iş geliyor hemen karamsarlığa kapılıyoruz, bu durumun tek bizim başımıza geldiği hissine kapılıyoruz adeta. Bir arkadaşım vardı.. Bundan yıllar önce, kendince eğri bulduğu burnunu tek sıkıntısı olarak görüyordu. Gerçekten de tek sıkıntısı bu olduğu için bu durumu büyüttükçe büyütüyordu. Gitti operasyon geçirdi, daha mutlu mu oldu? Hayır! Düşünün; El ayağı var, sağlık sorunu yok, işi gücü var, başını sokacağı bir evi var, sevdikleri etrafında ama şükretmesini bilmiyor. Ya da şöyle diyelim; yeterince şükretmesini bilmiyor. Bu hepimiz için geçerli. Ne yapıp ne ediyoruz, kendimizi şükretmekten alıkoyuyoruz. İnsan yediği lokmaya, aldığı nefese, içtiği suya şükretmeli. Çevresine bakıp,ülkesinin bir Suriye, bir Irak, Libya gibi olmadığı için şükretmeli. Allah'a verdikleri her şey için sonsuz şükürler olsun! Şükürler olsun, bu Kasım ayının son gününde bu notu da düşebildik.

Bugün 17 Kasım... Bugün doğum günüm. Aslında nüfus kağıdında yazan tarih 17 Kasım. Anneme kalırsa benim doğum günüm bir hafta sonra, yani 24 Kasım'da. Ama nedense ben 17 Kasım'ı benimsiyor ve doğum günü olarak bu tarihi kabul ediyorum. İtiraf etmek gerekirse bundaki en büyük etken; akrep burcunu kaybetmemek. Zira, 22 Kasım'dan sonra doğanlar haliyle Yay burcuna geçiyor. Ben ama Akrep kalmak istiyorum. Niye mi? Valla bilmiyorum. Akrep burcunun her ne kadar olumsuz özellikleri olsa da, bir cazibe merkezi olduğu da aşikar. Belki bu nedendir. Her neyse.. Doğum günüm kutlu olsun. 40 yaşını doldurmuş oldum. Bir erkeğin en ideal yaşı derler. Ama bundan sonra çöküş dönemine gireceğimiz de bir gerçek. Allah sağlıklı ve huzurlu yaşlandırmayı nasip etsin. Akşam, güneş artık deniz ufkunda silindi, Hulyâ gibi yalnız gezinenler köye indi, Ben kaldım, uzaklarda günün sesleri dindi, Gönlümle, hayâlet gibi, ben kaldım o yerde. Yahya Kemal