Bir entelektüelin düşünce zinası

Ankara sonbaharda daha güzelmiş Ağaçların yaprakları henüz dökülmemiş ama sararmış Gökyüzü adeta kararmış Hüzünlü bir sonbahar günü Ankara'da aşık olmak varmış Oğuz Ağca / 19 Ekim 2013

Mutlu bir Aile varmış zamanın birinde. Mutlulukların göstergesi olarak bir fidan dikmek istemişler evlerinin önüne. Küçük bir fidan almışlar ve bu fidan herkesin ortak sevgisi ve ilgisiyle yıllar sonra koca bir ağaca dönüşmüş. O kadar büyümüş ki, dalları güneşe doğru uzanıyormuş. Gün gelmiş öyle görkemli, öyle güzel bir ağacın dallarının güneşi gölgemesini sorun etmiş aile. Ağacın dallarını budamaya baslamışlar. Onlar dallarını budadıkça, yeni dallar salıyormuş gökyüzüne. Bu böyle uzun yıllar daha gitmiş. Ağaç birgün hayata küsmüş. Budanan dallarınınyerine yeni dallar uzatamamış. Yaprakları solmuş. Tomurcuk açmaz olmuş. O güneşe doğru uzanan dalları yere doğru boyun büker olmuş. Ve yok olup gitmiş. Ey Talib, Arkasında duramayacağın sevdaya meyletme beni Sonra ben ne tomurcuk açarım, ne de yaprak Dallarım kırılır, belim bükülür. Az bir şey yaşama sevdam var, onu da kaybederim. Gel sen beni kendi halime bırak Oğuz Ağca / 13 Mayıs 2012