Bir entelektüelin düşünce zinası

Hayat burada zorlaştı. Çalışmak; ucuz paraya çalışmak dahi zorlaştı. Oysa ne hayallerle gelmiştim memlekete. Büyük ihtimal Almanya'ya çalışmak için geri döneceğim. Bir iki yıl çalışıp borç harçtan kurtulmak gerekiyor. Elbette bu kararımda beraberinde başka sıkıntıları getirecek. Ama insanın kendine olan öz güvenin kaybolması en büyük sıkıntı. Çaresiz, güçsüz hissi derinleşip seni de içinde yok etmeden bir şeyler yapmak gerekiyor. Aklıma 60'lı yıllarda gurbete iş için giden babalarımız dedelerimiz geldi. Gurbet eskiden gurbetmiş. Bir mektubun cevabı 2 ay sonra gelirmiş. Allah'tan her şeyin hayırlısını dileyelim. Bugün günlerden salı, Aralık'ın ilk salısı.

Bugün Bireysel Emeklilik poliçemi bozdurmak zorunda kaldım. İşleyiş şöyle; Sen poliçenin iptali için çağrı merkezini arıyorsun, onlar talebini alıyor. Daha sonra bir nevi ikna bölümünde poliçenin devam etmesi için dil döküyorlar. -Beyefendi, kaybınızın ne kadar büyük olduğunun farkında mısınız? +Değilim ama umurumda da değil. -İptal gerekçesini öğrenebilir miyim? +Aylık 455 TL'lik poliçe tutarı şuan karşılayacağım bir rakam değil. -Donduralım o zaman. +Hayır dondurmayalım, paraya da ihtiyacım var aynı zamanda. -Çok yazık olacak, sizi idare edecek parayı eşinizden dostunuzdan tedarik edemez misiniz? (Başladım trajediye) +Ablacığım bekle cüzdanımı açıyorum, bende bilmiyorum ne kadar param var. (Sayar gibi yapıyorum) 60-70-75-77-77,50 TL param var. Başkada param yok. Sen söyle ablacığım ne yapayım. (gülmeye başladım artık) -Niye gülüyorsunuz anlamış değilim. +Gülünecek halime gülüyorum. Allah aşkına iptal et artık! -Tamam beyefendi, iptal işlemini onaylıyor musunuz...